به وزیر فردا این مطلب قبلاز انتخاب وزیر بهداشت جدید در سپید منتشر شد

به وزیر اینده

مسلما نامه نوشتن به اینده اسان تر از مکاتبه با اکنون است .اینجا مکاتبه با فرد نیست درخواست از یک سیستم است و چه بسا انفرد نیز اکنون جزء درخواست کنندگان باشد .شاید این راهی باشد برای تعیین خصوصیات مقامی که هنوز برگزیده نشده است

پیش از هر چیز باید گفت مکانیسم ها و قوانین حاکم بر ساخت وکار یک وزارت خانه مستقل از ایده ها وذهنیاتافرادی است که ان وزارت خانه را میچرخانند بنابراین منطقی نیست که مسیولین دستگاهی به ابعاد یک وزارت خانه بعد از استقرار یا چندین ماه پس از ان هر نقدی را نوعی توهین تلقی کنند و در صدد توجیه ان باشند .در چنین شرایطی بهترین منتقد این سیستم باید خود وزیر باشد تنها اوست که از همه چیز اطلاع دارد نقد اوحتی بر تصمیمات زمان خودش از یک سو نشانه اشراف او بر وزارت تحت مسیولیتش میباشد و از سوی دیگر کار منتقدین را در یافتن مشکلاتی که او ندیده، اسان تر و مفید تر میسازد و از سوی دیگر امید بهبودی اوضاع را به وجود می اورد وزارت بهداشت متولی بهداشت ودرمان وتحقیقات در تمام بخش های کشور است .وزارت بهداشت تنها مسیول بخش هایی که خودش مستقیما اداره میکند نیست در سال هایی که شما وزیر نبودید بخش خصوصی هیچ نقش ووظیفه ای در اموزش و تحقیقات پزشکی نداشت حال انکه گویا بعد از انقلاب با با ادغام بخش های اموزشی وزارت علوم وبخش های درمانی وزارت بهداری قرار بود هرجا درمانی صورت میگیرد اموزش هم انجام شود به درستی استدلال میشد که این حرفه باید در محل پراکتیس واقعی اش اموزش داده شود اما جایی که بیشترین وقت بهترین پزشکان را میبلعد در اموزش پزشکی نقشی ندارد ونه تنها این ،بلکه سال به سال این نکته غریب تر و بیان ان عجیب تر میشود .درحال حاضر بخش خصوصی جایی در اکادمی پزشکی ندارد و این همانجایی است که بخش مهم و علمی طب در حال اعمال شدن است .اضافه بر اینکه جدایی طب خصوصی از اکادمی پزشکی بی تردید بر کیفیت ان اثر میگذارد .اما نکته دیگر اینکه وزارت خانه شما در گذشته خود را تنها مسیول بخش های دولتی که خود مستقیما اداره میکرد میدید و بخش خصوصی را تنها از نظر مجوز و نظارتی که لازمه تمدید این مجوز است با خود مرتبط میدید .وزارت بهداشت مقتدر در یک ایران مدرن بخش های درمانی کشور را قطع نظر از مالکیت انها به یکسان خواهد نگریست .

جناب وزیر اگرچه در کشور ما بخش خصوصی نه تنها به رسمیت شناخته شده بلکه در اکثریت زمینه ها نقش غالب دارد و اگر چه طب خصوصی هم به رسمیت شناخته شده اما جالب است بدانید که سرمایه در طب خصوصی ضرر میدهد .بیمارستان های خصوصی اگرچه. با سرمایه های طبیبان ساخته شده اند اما بابت این سرمایه هیچ سودی دریافت نمیکنند تازه در بسیاری از بیمارستان ها درصدی از درامد خود را هم که براساس تعرفه های مصوب دریافت شده برای مخارج بیمارستان میپردازند .اگر بیمارستان های خصوصی با این وضع به حیات خود ادامه میدهند تنها به این دلیل است که پزشکانی که نوعی کار عملی انجام میدهند در بسیاری از موارد دریافت هایی دارند که جندین برابراز تعرفه ها بالاتر است . اگر درامدهای انچنانی جراحان ،مداخله گران و زایمان و زیبایی نبود بیمارستان های خصوصی تنها با مراقبت از بیمارانی که هیچ اقدام عملی نیاز ندارند مثل بیماران عفونی و مغز واعصاب و اطفال ....رو به ورشکستگی میرفتند .همین حالا هم مراقبت از بیماران بدحال داخلی در ای سی یو ها ی خصوصی دچار یک بحران جدی است و روز به روز جدی تر هم خواهد شد . وقتی یک عمل جراحی نیم تا یک ساعته هزار برابر یک ویزیت بیمار بدحال ای سی یو ارزش گذاری شود دیگر هیچ پزشک با تجربه ای زیر بار مسیولیت چنین بیمارانی که انرژی فوق العاده ای میطلبد ونتایجی نامعلوم و خطراتی بسیار دارد در قالب طب خصوصی نخواهد رفت .سیاست موجود چنین چیزی را نه تنها تشویق نکرده بلکه تحقیر هم کرده حال انکه بیمارستان های دولتی هم توان پذیرش چنین بیمارانی را نخواهند داشت . پایین ترین تعرفه برای تعقل در کار پزشکی و بالاترین دریافت برای کار عملی میراثی است که برای شما باقی مانده این هردو نه تنها رکوردهایی بین المللی به شمار میروند بلکه شاید در نوع خود قابل ثبت در کتاب گینس هم باشند جناب وزیر عدم سود اوری سرمایه در سلامت باعث شده وزارت خانه متبوع شما تاکنون نتواند کوچکترین سرمایه مردمی را به جانب سلامت جذب کند .حال انکه در یک جامعه مذهبی بسیاری از مردم ممکن است با سودی کمتر از معمول اندوخته خود را در کار سلامت سرمایه گذاری کنند .بگذریم که هیچ کوششی در مورد جذب اعانات و صدقات هم صورت نگرفته با این همه ثروتمندانی که بوده اند و پدید امده اند شاهد سنت حسنه وقف بیمارستان هم در سال های اخیر نبوده ایم جناب وزیر از میان تمام زمین ها و سرمایه هایی که صرف کارههای دیگر شد هیچ سرمایه ای در سال های گذشته صرف ساختن ساختمان جدید بیمارستان امام خمینی ،شریعتی و لقمان و...در زمینی چند هکتاری در حومه تهران نشد . بیمارستان هایی که میشناسید برای چند دهمین بار دچار بارسازی و دیوار کشی شدند ولی باز هم کفاف نیازهای اموزشی و درمانی را نکردند و این در حالی بود که تکنولوژی ساخت بیمارستان پا به پای سایر علو م رشد غول اسایی کرده بود .سوق دادن سرمایه ها به سوی سلامت و سود اور کردن سرمایه در سلامت یکی از مهم ترین وظایف متولی سلامت یعنی وزارت شماست دولت ها مهم تر از این گونه مداخلات اقتصادی و فرهنگی چه وظیفه دیگری دارند؟این گون مداخلات فرهنگی و اقتصادی در ید قدرت کدام نهاد دیگر است ؟ اقا یا احیانا خانم وزیر سیاست های دوران های گذشته نتوانست مکتب واکادمی اموزشی را در دانشگاه های علوم پزشکی جابیاندازد .عضویت هییت علمی از حالت یک شغل خارج وبه صورت همت عالی در امد .هدف نهایی و عالی استخدام هییت علمی تمام وقت و کار اموزشی تمام وقت تحقق نیافته است هییت علمی جوان نه تنها اینده اقتصادی خود را سیستم اموزشی نمی یابد بلکه در بسیاری ازموارد امکان کار علمی دلخواه وارضا کننده را هم نمییابد .دانشگاه های علوم پزشکی موفق نشده اند سیستم نظارتی و ارزیابی تلویحی بر هییت علمی مستقر کنند ارزیابی کیفیت هییت علمی و ارتقا انها بردو پایه خود اظهاری و حضور استوار شده که هردوبه تنهایی ناکافی هستند از اینها گذشته تمرکز معیارهای ارتقا هییت علمی بر تحقیقات و مقاله نویسی ،اموزش و بیش از ان درمان را تحت اشعاع خود قرار داده.اموزش و درمان در پیش گاه تحقیق قربان شدند . دانشگاه ها نیازمند روسا و مسیولین نمونه نیستن انها نیازمند موازین ومعیارهایی جامع برای انتخاب مسیولین ومتولیان این حوزه علمیه هستند موازین ومعیارهایی که شامل سن واعتبار علمی و سوابق اجرایی باشد موازین ومعیارهایی که به طور طبیعی منجر به انتخاب شایسته ترین افراد گردند و جز با ان موازین هیچ مقام علمی ای برگزیده نشود و بعد از انتخاب نیز جز با همان موازین امکان برکناری یا استعفا نباشد .بی تردید تداوم و استحکام هر مکتبی وابسته است به تداوم ودیرپایی متولیان ان است .صدها سال انتخاب طبیعی عالم ترین فقیه به درست ترین وارام ترین روش در حوزه های علمیه ما تجربه گرانبهاییاست که نباید به عهده فراموشی سپرده شود! امتحانات پذیرش دستیار و امتحانات بورد تخصصی نیز یکی از عجایب وزارت خانه شما هستند امتحاناتیکه باید نوعی کارایی عملی را مورد ارزیابی قرار دهند هر چه بیشتر وبیشتر تبدیل نوعی مسابقه ذهن برتر میشوند کسانی که بتوانند کاخی از ورق در جلوخان ذهن حود تنها برای چند روز بناکنند، میتوانند این امتحانات را پشت سر بگذارند. باید اذعان کرد که تصمیمات ناپخته و بی تجربه در پیدایش این مشکلات بی تاثیر نبوده اند اما سهم عمده این مشکلات به دلیل شرایط اجتماعی اقتصادی و فرنگی کشور ما بوده است که با تلاش روزافزون مدیران دوره های مختلف برجا مانده .درک این نکته بسیار مهم است چرا که به جای تلاش در تعویض افراد منجر به تلاش د ر تغییر شرایط خواهد شد جناب وزیر در پایان اجازه دهید تنها یک نکته دیگر را بیفزایم و بران پای بفشارم مدیریت بیمارستان مدیریت اموزش و اجرای برنامه های درمانی و اموزشی در سطح یک دانشکده یک شهر یک استان ویک کشور خود نیازمند تخصص ویژه ای است که دست یافتن به ان سال ها تحصیل و تجربه و گذراندن دوره های مختلف اموزشی در اقصا نقاط دنیا را میطلبد یک جراح موفق و معروف لزوما یک مدیر درمانی یا نوزشی موفق نخواهد بود طبیب و جراح خوب و روز امد بودن اساسا با چنین تحصیلاتی متناقض است از شما تمنا میکنم ما طبیبان متخصص و هییت علمی ای را که وقت وتوان کافی برای اداره منزل خود هم نداریم بدون گذراندن دوره های مربوطه و بدون امادگی بدون قید و شرط برای چشم پوشیدن از کار تخصصی حداقل در بخش خصوصی ،به پست های حساس اموزشیو درمانی نگمارید .میدانید ؟ ما هیچکدام هنوز به این درک نرسیده ایم که چنین مشاغلی را نمیدانیم و اساسا تصور نمیکنیم چنین کارهایی هم نیاز مند تحصیل خاص و طولانی است بنابراین واقعا ممکن است که یک جراح عالیقدر در ساعات اندک باقی مانده از اتاق عمل و مطب و بیمارستان چنین مشاغل اجرایی مهمی را هم بپذیرد.حداقل به همه ما بقبولانید که این موضوع نیازمند ایین نامه. ویژه ایست .اینگونه مشاغل میتوانند به پزشکان عمومی با تخصص مدیریت اموزشی سپرده شوند یا به طور طبیعی پزشکان مسن تر و با تجربه تر اهسته اهسته از کار درمان و اموزش مستقیم به مدیریت اموزشی ودرمانی سوق داده شوند !

Sent from my iPad

/ 1 نظر / 58 بازدید
سپهر

احسنت بر شما استاد حرف دل ما را زدید.